Kalina koralowa (Viburnum opulus)

Kalina – zioło zwane kobiecym. Na naszych terenach rośnie dziko jeszcze Kalina koralowa i Kalina Hordowina, ta jednak uważana jest raczej za krzew ozdobny. W Polsce krzew Kaliny Koralowej jest pod ochroną. Sprowadzona do naszego kraju Kalina koreańska dochodzi do 2 m wysokości , posiada piękny zapach lecz nie posiada żadnych własności leczniczych. Jedynie Kalina Koralowa to krzew o tak cennych własnościach prozdrowotnych, że poszukuje jej coraz większa rzesza osób , pomimo iż medycyna nowoczesna jest na tak wysokim poziomie. Okazuje się jednak , że rośliny niejednokrotnie posiadają równie silną moc działania jak i farmaceutyki, lecz często nie mają tylu działań ubocznych tak jak ich syntetyczne odpowiedniki. Ludowe przekazy mówią , że kiedy dziewczynie zmarło się przed ślubem to zamieniała się w krzew Kaliny, w rejonie Podlasia stanowiła symbol dziewictwa a złamanie jej gałązki niechybnie miało zwiastować nieszczęście.
Przy stosowaniu Kaliny należy bardzo uważać i robić to dokładnie według zaleceń zielarza, lekarza lub farmaceuty. Kalina Koralowa (Viburnum opulus) zawiera związki toksyczne , które mogą być szkodliwe dla ludzi jak i dla zwierząt. Wiburnina to właśnie substancja której pełne są zwłaszcza owoce Kaliny, z tego tez powodu Farmakopea Polska (FPIII) nie zawierała surowca „owoc Kaliny”, tylko „korę Kaliny Koralowej”. Jak podają zielniki oraz literatura zielarska , odwar z kory Kaliny Koralowej stał się niezmiernie poszukiwany przez kobiety , ze względu na swoje działanie rozkurczowe , uspakajające , przeciwbólowe i przeciwkrwotoczne . Jest to jedno z niewielu ziół których działanie może znosić dolegliwości menstruacyjne. Literatura podaje że stosuje się odwar z kory Kaliny 2-3 łyżek odwaru po jedzeniu. Odwar wykonuje się z 2 łyżek kory na szklankę wody.
Nie wolno żadną miarą przekroczyć całodziennej ilości 8 gramów.
Kalina Koralowa jest składnikiem mieszanki na mięśniaki macicy , opracowanej przez O.Andrzeja Klimuszko.
Kalinę Koralową spotkać możemy na wilgotnych obszarach leśnych, zazwyczaj samotną lub co najwyżej w towarzystwie np. leszczyny.

Dodaj komentarz

Witryna sieci „StrefaZdrowia”